593

ตอนที่ 593 กลิ่นอายสยองที่น่าตกตะลึง

บรรพชนเผ่ามนุษย์กล่าวด้วยความนอบน้อม " นายน้อยไม่ต้องกังวล พวกเราจะพาพวกเขากลับไปยังดินแดนเมฆเหินเอง "

บรรพชนเผ่าหินยักษ์รีบเอ่ย " ปล่อยเรื่องนี้ให้กับพวกเรา นายน้อย ! พวกเราจะพยามอย่างเต็มที่เพื่อให้พวกเขากลับไปยังดินแดนเมฆเหินให้จงได้ ! "

บรรพชนทุกคนล้วนเปล่งเสียงด้วยความคารพต่อหลี่ฉีเย่ ขณะที่ราชันเทพสวรรค์ปฏิบัติต่อเขาด้วยความเลื่อมใส

พวกเขารู้สึกได้ว่าจักรพรรดิอมตะของยุคนนี้จะต้องเป็นหลี่ฉีเย่ ใครยังจะมีคุณสมบัติมากกว่าหลี่ฉีเย่ที่มีสิบสามวงแหวนอีก ? เทียนหุยหลี่และชางหยางล้วนเป็นคนไร้ค่าไปแล้ว

ดังนั้นต่อหน้าจักรพรรดิอมตะในอนาคต แม้แต่ตัวตนระดับบรรพชนก็น้องต้องนอบน้อมและให้ความร่วมมือกับเขา พวกเขาไม่มีได้มีคุณสมบัติใดต่อหน้าหลี่ฉีเย่

นี้คือโอกาสที่จะแสดงความภักดีของพวกเขาต่อหน้าจักรพรรดิอมตะแม้ว่าพวกเขาอาจจะไม่มีโอกาสทำงานหลังจากเขาขึ้นครองบัลลังก์ และเพราะเรื่องนี้การช่วยเหลือหลี่ฉีเย่ครั้งนี้อาจจะทำให้พวกเขาได้รับตำแหน่งที่ดีในอนาคต

หลี่ฉีเย่ออกคำสั่ง " เช่นนั้นข้าก็สบายใจ ข้ามีสิ่งอื่นจะต้องทำอีก พวกเจ้าทุกคนจากไปได้แล้ว "

บรรพชนและผู้เชียวชาญหลายร้อยคนจากเผ่าพันธ์อื่นๆได้นำมนุษย์นับล้านจากไป ความรับผิดชอบของพวกเขาก็คือพามนุษย์เหล่านี้ไปยังบ้านหลังใหม่ที่ชายแดนใต้

มันไม่สถานที่สำหรับพวกเขาอีกแล้วในชายแดนใต้ มีเพียงดินแดนเมฆเหินที่ปลอดภัย  มันเป็นโลกของเผ่ามนุษย์และปีศาจ ด้วยนิกายพันแม่น้ำหวนและอาณาจักรภูเขาอมตะอยู่ที่นั้น เผ่าพันธ์ผีไม่มีทางกล้าลงมือ

หลังจากทั้งหมดจากไป เซียนฟานอดไม่ได้ที่จะมองไปยังหลี่ฉีเย่และเอ่ยถาม " เฮ้ นี้เจ้าเปิดวงแหวนที่สิบสามได้อย่างไร ? "

ในเวลานี้หลานอวิ๋นจูและหลวงจีนต้าชิก็ยังมองไปยังวงแหวนที่สิบสามของหลี่ฉีเย่เช่นกัน ถ้ามันไม่ได้เกิดขึ้นหน้าพวกเขาพวกเขาจะไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

" เรื่องนั้น..นี้ไม่มีอะไรยากเลย " หลี่ฉีเย่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม " หากเจ้าขุดลึกเข้าไปในเส้นลมปราณของตัวเอง วงแหวนที่สิบสามจะปรากฏขึ้นมา "

" ช่างมันเถอะ ! มันไม่เป็นไรหากเจ้าไม่อยากจะบอก ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย ! " เซียนฟานนั้นเอ่ยอย่างไม่แยแส นางนั้นเพียงอยากรู้เล้กน้อย แต่ก็ไม่แปลกที่หลี่ฉีเย่จะไม่อยากบอก หากมันมีความลับในการเปิดสิบสามวงแหวนในโลก เช่นนั้นมันก็มีค่ายิ่งกว่าคัมภีร์จักรพรรดิหรือเจตจำนงแห่งสวรรค์  หรือคัมภีร์กายาอมตะ...มันมีค่ามากกว่าสิ่งอื่นใดในโลก ! นี้เป็นสมบัติล้ำค่าที่ไม่สามารถหาอะไรมาเทียบได้

หลี่ฉีเย่เปิดวงแหวนของเขาและเอ่ยกับบรรพชนโสม " เอาละ เจ้ากลับไปได้แล้ว "

บรรพชนโสมนั้นดูเหมือนจะเหนื่อยมาก แม้ว่าจะเป็นสมุนไพรอมตะเช่นมันก็ยังต้องใช้พลังงานจำนวนมากเติทให้กับหลี่ฉีเย่ในการใช้อำนาจทำลายสวรรค์

" ข้านั้นต้องเหนื่อยยากลำบาก ให้ข้านอนหลับใกล้โคมไฟสักสามวันได้หรือไม่ ? " มันกล่าวและต้องการใช้โอกาสนี้เก็บเกี่ยวผลประโยชน์บางอย่าง

" ย่อมได้ " หลี่ฉีเย่พยักหน้าเอ่ย

หลังจากได้ยินคำตอบนี้ บรรพชนโสมนั้นมีความสุขเป็นอย่างมากและกลับเข้ายังวงแหวนเขาหลี่ฉีเย่ก่อนจะหายไป ขณะที่หลวงจีนต้าชิมองด้วยความอิจฉา

หลวงจีนต้าชิถูฝ่ามือของเขาไปด้วยกันและเอ่ย " อามิตตาพุทธ ประสกหลี่ ไม่พี่ชาบหลี่ ไม่นายน้อยหลี่ ไม่ถูกท่านอาจารย์หลี่ ก่อนหน้านี้หลวงจีนตัวน้อยเช่นข้าได้ใช้พลังงานในสายเลือดไปมาก ท่านอาจารย์จะแบกรากของโสมมาให้ข้าบ้างได้หรือไม่ ? "

หลี่ฉีเย่เหลือบมองเขาก่อนจะเอ่ย " ในฝันของเจ้าเถอะ ข้ายังแทบไม่เคยใช้มันกับตัวเองเลย ไม่ต้องเอ่ยถึงการให้เจ้า "

ทว่าหน้าของหลวงจีนต้าชิก็ยังไม่เปลี่ยนไปมากนัก เขาโอบไหล่ของหลี่ฉีเย่และเอ่ย " ฮ่าฮ่า ปรมจารย์หลี่ พวกเราเป็นสหายที่ดีต่อกันใช่หรือไม่ ? ฮี่ฮี่..." หลวงจีนต้าชิต้องการสมุนไพรอมตะอย่างเช่นบรรพชนโสมและแสดงออกอย่างไม่สามารถควบคุมได้

" ข้าไม่มีสิ่งใดเลย ! " หลี่ฉีเย่เอ่ยปฏิเสธหลวงจีนและทำเพียงยักไหล่

หลี่ฉีเย่มองไปยังเกาะที่สูญหายบนท้องฟ้า ก่อนหน้านี้ตอนที่เกาะปรากฏดูเหมือนมันจะใหญ่มาก แต่หลังจากหมอกหายไป มันมีขนาดเท่ากับเกาะธรรมดาเท่านั้น

มันดูเหมืนอว่าจะสร้างมาจากโลหะดำที่ส่งกลิ่นอายความตายออกมา คนออื่นจะรู้สึกผิดหวังเมื่อได้เห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของเกาะ มันไม่ได้ดูเหมือนเกาะสวรรค์เลย

" พวกเราจะขึ้นไปตอนนี้ " หลี่ฉีเย่มองมันสักพักก่อนจะเอ่ยกับหลานอวิ๋นจู

" ฮ่าฮ่า พวกเราจะไปด้วย ! " หลวงจีนต้าชิเอ่ยขณะมองเซียนฟาน แต่เขาไม่ได้พูดกับเซียนฟานแต่เอ่ยกับหลี่ฉีเย่ทางอ้อม

แม้ว่าหลี่ฉีเย่จะไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เขาเหลือบมองไปยังหลวงจีนก่อนจะเอ่ย " หยุดจินตนาการไร้สาระ ที่นั้นไม่มีสมบัติ "

" ฮี่ฮี่ หากที่นั้นไม่มีสมบัติเช่นนั้นข้าก็จะไปเปิดหูเปิดตา " หลวงจีนต้าชิเอ่ย

หลี่ฉีเย่ทำเพียงหัวเราะเมื่อเห้นความปราถนาอันแรงกล้าของหลวงจีนต้าชิ หลวงจีนสังหรถึงบางอย่างเขาเอ่ยถาม " นี้เจ้าไม่ได้พยามจะหลอกข้าใช่ไหม ? "

หลี่ฉีเย่ตอบด้วยน้ำเสียงลึกลับ " ข้าไม่เคยหลอกเจ้า รวมกับพวกเรานั้นมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน เจ้าคิดว่าข้าจะพลักเจข้าลงหลุมรึ ? ทว่าข้าเกรงว่าหัวใจของเจ้าจะไม่แข็งแกร่งพอและหยุดเต้นหลังจากเข้าไปในเกาะนั้น "

" เจ้าล้อข้าเล่นแล้ว " หลวงจีนต้าชิเอ่ยด้วยความไม่เชื่อ " แม้ว่าข้าจะไม่ใช่คนที่มีความสามารถมากก็ตามแต่ข้าไม่ใช่คนที่ขี้ขลาด ! มันไม่มีอะไรในโลกนี้ทำให้ข้าหวาดกลัวจนกลายเป็นคนขี้ขลาดและไม่สามารถยืนได้อยู่ ! "

หลี่ฉีเย่ฉีกยิ้มลึกลับเอ่ย " ตามมาเดี๋ยวเจ้าก็รู้ " กล่าวเสร็จ เขาก็บินไปยังเกาที่สูญหาย หลานอวิ๋นจูและเซียนฟานตามเขาไป หลวงจีนต้าชิคนที่ไม่เชื่อเรื่องเหวไหลของหลี่ฉีเย่ก็พุ่งตามมา

ทั้งสี่คนบินลงบนเกาะ หลังจากมองไปรอบๆ พวกเขาพบว่าที่นี่เป็นเพียงเกาะธรรมดา ไม่มีพืชหรือสิ่งมีชีวิตใดๆเป็นเกาะที่เงียบสงบ

" ไม่ใช่ผู้คนบอกว่าเห็นฟินิกซ์และมังกรที่นี่หรอกรึ..? " เซียนฟานพึมพำขณะมองไปทั่วเกาะ

มีข่าวลือว่ามีสัตว์ศักดิ์สิทธิ์คำรามอยู่เหนือเกาะ ดังนั้นนางจึงรู้ผิดหวังลงจากบินลงมา มันไม่มีอะไรพิเศษอยู่ที่นี่เลย

" สิ่งที่พวกเจ้าเห็นด้วยตาอาจจะไม่ใช่เรื่องราวทั้งหมด " หลี่ฉีเย่เอ่ยตอบขณะเดินลึกเข้าไปในเกาะ ที่เหลือรีบตามไปอย่างรวดเร็ว

พวกเขาเดินไปไม่ไกลมากก่อนจะได้ยินเสียงบนคนล้มลงบนพื้นปรากฏหลังพวกเขา

หลานอวิ๋นจูและเซียนฟานหันหลังไป ใบหน้าของหลวงจีนต้าชิหวาดกลัวราวกับเห็นผีและร่างกายของเขาสั่นไหว

" เกิดอะไรขึ้น ? " ทั้งสองคนตกใจกับการแสดงออกของหลวงจีนต้าชิอย่างมาก เขาเป็ฯผู้เชียวชาญและเป็นอัจฉริยะที่น่าตกตะลึง

หลวงจีนต้าชิทันใดนั้นก็หยิบยืมอำนาจความแข็งแกร่งของอาวุธจักรพรรดิก่อนจะค่อยๆฟื้นฟูพลัง ที่นี่เขานั่งลงบนพื้นด้วยอากาศหายใจไม่ออก เขาในที่สุดก็สงบลงได้และอุทานด้วยความกลัว " นั้นมันตัวบ้าอะไร ! "

เซียนฟานนั้นสั่นสะท้าน หลวงจีนต้าชินั้นล้มลงแหละหวาดกลัวไปทั่วทั่งร่าง - เหมือนกับที่หลี่ฉีเย่เอ่ยเกินหน้า

เซียนฟานอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม " นี้มันเกิดอะไรขึ้น ? "

หลวงจีนต้าชิสงบลงก่อนจะยิ้มให้และเอ่ย " ข้าเองก้ไม่รู้เหมือนกัน ก่อนหน้านี้เมื่อข้าก้าวขา ข้ารู้สึกราวกับบางสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกอยู่ภายใน หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้นจากความกลัว มันบอกให้ข้าหนีไป แต่ข้าไม่สามารถขยับได้ มันมีกับมีดวงตาของปีศาจมองข้าอยู่ "

การแสดงออกของหลานอวิ๋นจูและเซียนฟานเปลี่ยนแปลงอย่างมาก อัจฉริยะเช่นหลวงจีนต้าชิหวาดกลัวออกมาจากจิตใจ - นี้เป็นสิ่งที่ยากจะเชื่อ

หลานอวิ๋นจูรู้สึกสงสัยและเอ่ยถามกับหลี่ฉีเย่ " มีอะไรอยู่บนเกาะนี้ ? "

หลี่ฉีเย่อมยิ้มเอ่ย " เพียงสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลก โดยเฉพาะเผ่าพันธ์ผีไม่มีอะไรน่ากลัวกว่าสิ่งนี้อีกแล้ว มันเป็นศัตรูของเผ่าพันธ์ผีพวกเขาและที่เกิดเรื่องเช่นนี้ก็เพราะเป็นเผ่าพันธ์ผี "

" บัดซบ ข้าจะไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว สิ่งนั้นมันน่ากลัวอย่างมาก ! แม้ข้าจะไม่เห็นมันแต่ข้ารู้สึกถึงมันได้แล้ว ! " หลวงจีนต้าชิไม่ต้องการอยู่บนเกาะนี้อีกต่อไปตั้งแต่รู้ว่าศัตรูของเผ่าพันธ์เขาอยู่ที่นี่ เผ่าพันธ์ผีแน่นอนว่าจะกลายเป็นอาหารของมันหากมันปรากฏตัวนอกเกาะ !

" ก็ดี เช่นนั้นข้าจะให้ของบางอย่างกับเจ้า " หลี่ฉีเย่มองไปยังหลวงจีนต้าชิและเอ่ย " เจ้าทำงานได้ดีมากและสมควรได้รับการชื่นชม เช่นนั้นรับนี้ไปหากเจ้าโชคดี บางทีเจ้าอาจจะได้พบกับสมบัติที่ดี " จากนั้นเขาก้โยนบางอย่างให้กับหลวงตีนต้าชิ

หลวงจีนต้าชิรับมันก่อนจะพบของในมือ ทันใดนั้นเขาก็เบิกต้ากว้าง " กุญแจหลุมฝังศพแห่งลางร้าย ! "

นี้เป็นอัญมณีเล็กๆที่สามารถแลกกับสมบัติในป่าช้าสวรรค์ได้

คนมากมายต้องการให้หลี่ฉีเย่ส่งมอบกุญแจให้รวมถึงเมืองบรรพชน แต่พวกเขาก้พบกับหายนะอย่างรวดเร็ว ดังนั้นหลวงจีนต้าชิจึงตกตะลึงที่หลี่ฉีเย่มอบมันให้กับเขาเช่นนี้

หลวงจีนต้าชิเอ่ยด้วยความประหลาดใจ " นี้...นี้สำหรับข้า ? " ทุกคนรู้ แม้แต่เด็กน้อยก็ยังรู้คุณค่าของมัน

" ถ้าเจ้าไม่อยากได้เช่นนั้นก็ส่งมันคืนกลับมา  " หลี่ฉีเย่ยักไหล่เบาๆ

หลวงจีนต้าชิกับมันลงกระเป๋าอย่างรวดเร็วและเอ่ย " แน่นอนข้าต้องการมัน ใครบอกว่าข้าไม่อยากได้ !? " เขาจากนั้นก็กล่าวด้วยรอยยิ้ม " ปรมจารย์หลี่นั้นเป็นบุรุษที่มีจิตใจกว้างขวาง คนเช่นนั้นไม่มีทางเอาของที่ให้ไปแล้วกลับคืนไปแน่นอน "

หลี่ฉีเเย่ตัดบทของเขา " ไปทดสอบโชคของเจ้าซะขณะที่หลุมฝังศพยังเปิดอยู่ เมื่อมันปิดกุญแจจะหายไปแม้ว่าเจ้าจะซ่อนมันในสถานที่ต่างๆก็ตาม "

" ฮ่าฮ่า ! แน่นอน แน่นอน " หลวงจีนต้าชิกล่าวด้วยความสุข " ฮี่ฮี่ หลวงจีนคนนี้ใช้เวลาตลอดชีวิตเพื่อสั่งสอนผู้คน ดังนั้นความดีของข้าย่อมไม่น้อย ฮ่าฮ่า ข้าแน่นอนว่าย่อมได้รับสมบัติที่ดี ! "

หลี่ฉีเย่ขี้เกียจเกินไปจะสนใจหลวงจีนต้าชิ ก่อนจะเดินเข้าไปในเกาะพร้อมกับหลานอวิ๋นจูและเซียนฟาน

หลวงจีนต้าชิตะโกนไล่หลังไป " น้องหลี่ ขอบใจเจ้ามาก ! " จากนั้นเขาก็กระโดดออกจากเกาะด้วยความกระตือรือร้น !